Oceaan bindt 15% meer CO₂: nieuwe studie verandert de klimaatwetenschap!

Oceaan bindt 15% meer CO₂: nieuwe studie verandert de klimaatwetenschap!

Nieuwe bevindingen tonen aan dat de oceaan een veel grotere hoeveelheid koolstofdioxide (CO₂) absorbeert dan eerder werd gedacht. Volgens een studie uitgevoerd door het GEOMAR Helmholtz Center for Ocean Research Kiel in samenwerking met internationale partners, bindt de oceaan jaarlijks ongeveer drie miljard ton netto CO₂. Deze hoeveelheid overschrijdt de jaarlijkse uitstoot van veel geïndustrialiseerde landen. De studie, waarin gegevens van 4.082 CO₂-stromen van 17 onderzoeksreizen werden geanalyseerd, ontdekte een systematische fout in eerdere modellen: ze gingen ervan uit dat de uitwisseling van CO₂ tussen lucht en water symmetrisch was. Maar de realiteit is anders.

De onderzoekers ontdekten dat brekende golven luchtbellen in het water duwen, die vervolgens CO₂ efficiënt oplossen. Dit leidt tot een aanzienlijke toename van de CO₂-opname. Uit de nieuwe analyse bleek dat de oceaan jaarlijks 300 tot 400 miljoen ton meer koolstof absorbeert dan eerdere schattingen hadden berekend. Dit komt overeen met een stijging van ongeveer 15 procent en vergroot de discrepantie tussen meetgegevens en mondiale klimaatmodellen nog verder. Dit effect is vooral uitgesproken in de Zuidelijke Oceaan, waar ongeveer de helft van de extra CO₂-uitstoot rond Antarctica wordt geregistreerd.

Asymmetrische gasuitwisseling

Stormen en harde wind spelen daarbij een cruciale rol. In de wintermaanden, wanneer de stormen toenemen, neemt de CO₂-opslag aanzienlijk toe, zodat het aandeel van het oceaanoppervlak dat netto CO₂ absorbeert, toeneemt van 65 naar 75 procent. Dr. Yuanxu Dong van GEOMAR benadrukt dat de traditionele aanname over symmetrische CO₂-fluxen door de nieuwe resultaten in twijfel wordt getrokken. Deze bevindingen zouden de kijk op de rol van de oceanen in de mondiale koolstofcyclus fundamenteel kunnen veranderen.

De nieuwe analysemethode, die voor het eerst rechtstreeks asymmetrische gasuitwisseling aantoont, benadrukt dat de oceaan mogelijk onderschat is als CO₂-opslag. De resultaten suggereren dat wetenschappelijke modellen voor het berekenen van CO₂-fluxen dringend moeten worden herzien om rekening te houden met de reële omstandigheden.

Gevolgen voor het ecosysteem

Een toename van opgelost CO₂ in water heeft echter ook verstrekkende gevolgen. De voortdurende toename van de CO₂-concentraties in de atmosfeer leidt tot verzuring van het zeewater, wat de levensomstandigheden van talloze zeedieren, vooral koralen, mosselen en slakken, in gevaar brengt. Deze organismen zijn afhankelijk van de vorming van kalkhoudende schelpen en kunnen last hebben van de veranderde omstandigheden. Er wordt geschat dat de oceanen al ongeveer 25 procent van de door de mens veroorzaakte CO₂-uitstoot hebben geabsorbeerd.

Onbeantwoorde vragen zijn onder meer het gebrek aan metingen onder extreme wind- en golfomstandigheden en de dringende behoefte aan verder onderzoek om de rol van de oceanen in het klimaatsysteem volledig te begrijpen. Gegeven dat de totale opgeloste CO₂ in de oceaan 50 keer groter is dan de atmosferische CO₂, is het duidelijk dat kleine processen zoals luchtbellen grote gevolgen kunnen hebben voor het klimaat.

Voor een dieper inzicht in de wereld van de oceanen en hun vitale functies is het essentieel om voortdurend de mechanismen te onderzoeken die ten grondslag liggen aan de koolstofcyclus en om de upstream wetenschappelijke modellen aan te passen. Dit is de enige manier waarop de oceaan in de toekomst effectief kan blijven als buffer voor de menselijke CO₂-uitstoot.

Voor meer informatie over het onderzoek en de baanbrekende bevindingen kunt u hier lezen: Focus En GEOMAR.